Hij had een bijzondere fles.
Hij wist alleen niet wanneer.
Rob had hem al jaren. Een fles die je bewaart voor een goed moment, maar waarbij dat moment nooit goed genoeg lijkt. Tot hij besloot: het moment maak je zelf. Hij belde zijn beste vrienden en vroeg of ze een avond vrij hadden.
We openden zes flessen. Iedereen sabreerde — voor het eerst, met trillende handen en een brede glimlach erna. En op het einde haalde Rob zijn pronkstuk tevoorschijn: een Dom Pérignon 2009. Die verdient geen sabel. Die schenk je rustig in, gaat zitten en drinkt zwijgend.